جایگاه اندیشههای چپ در انقلاب اسلامی در گفتگو با حسین مهدیزاده/ بخش دوم؛
عدالتخواهی انقلابی در میانه چپنمایی و راستگرایی
ایران از لحظه پس از انقلاب ۱۳۵۷، نه حاضر شد در بلوک چپ حضور یابد و نه حاضر شد در بلوک راست عضو شود. به چه دلیل؟ چون هیچکدام را درمان خود نمیداند. درست است. در جزئیات نسخهها گاهی اوقات ممکن است گاهی به سمت راست و گاهی به سمت چپ متمایل شویم، ولی در هر کدام - چه آنجایی که با رویکرد لیبرالی عمل کردیم و چه آنجا که با رویکرد چپ عمل کردیم - اکنون احساس توبه داریم.
بازخوانی عهدنامه مالکاشتر با رویکرد حکمرانی معاصر در گفتوگو با مصطفی جمالی/ بخش اول؛
حکمرانی علوی یعنی خدمتگزاری
در ادبیات امیرالمؤمنین (علیهالسلام)، حکمرانی باید در این چارچوب و فضا فهمیده شود: اولاً امانت است و ثانیاً سرچشمه پرستشی نوین برای حکمران است. همانطور که گفتم حکمران به این مسئولیت بهعنوان یک غنیمت دنیایی نگاه نمیکند که بخواهد به منصبی یا قدرتی برسد؛ خیر، بحث از خدمت است. او باید بیش از حد توان، خود را برای ملت صرف کند و این به مفهوم ایثار است. باید تمام خود و تمام وُسع خویش را برای مردم هزینه کند و بتواند آن اهداف الهی را محقق سازد.
مرور نقش اندیشههای چپگرایانه در انقلاب اسلامی در گفتوگو با حسین راغفر/ بخش اول؛
برچسب چپگرایی منابع منتفعین را توجیه میکند
چرا الان فردی را داریم که برای دویست دلار حاضر است بیاید و کشورش را بفروشد؟ این پدیدهای است که ما اگر چند ماه پیش میگفتیم، به ما میخندیدند. هنوز هم میخندند. ولی چرا میخندند؟ بخش اعظم این مباحث، توجیه مواضع منتفعین از این شرایط است.
از هیئت حضوری تا جماعت مجازی؛ آیا «قبیلههای آنلاین» جایگزین امت مؤمنانه میشوند؟
پارادوکس اتصال در عصر تنهایی
باید انصاف داد که پدیده تودهای شدن و مصرفی شدن هیئت، قبل از ظهور فضای مجازی آغاز شده بود. ظهور «اَبَرهیئتها» یا «هیئتهای برند» که حول محور یک ستاره (مداح) شکل گرفتهاند و مخاطبانی از سراسر شهر را جذب میکنند، خود گامی در جهت فاصلهگرفتن از الگوی هیئت محلی و جماعتمحور بود.
واکاوی چند و چون حکمرانی دینی در نهجالبلاغه در گفتوگو با مهدی صرامی/ بخش دوم؛
رضایت خواص جبرانپذیر است؛ نارضایی مردم نه
حضرت «خاصّه» را در مقابل «عامّه» (عموم مردم) معنا میکنند و میفرمایند: «و إن سخط الخاصة يغتفر مع رضى العامة» اگر خواص را به قیمت ناراضی کردن مردم راضی کنی، این خسارت جبرانپذیر نیست؛ زیرا به پایههای حکومت آسیب زده و ظلم به مردم کردهای. ولی بدان که نارضایتی خواص، به قیمت رضایت و رفاه مردم، جبرانشدنی است؛ ولو اینکه آن خواص، خودشان را از تو دور کنند.
بررسی مرجعیت اجتماعی حوزه علمیه در گفتوگو با سید محمدعلی حسینیزاده/ بخش دوم؛
از صفویه تا امروز؛ روحانیت چگونه هر بار از دل بحران برخاست؟
پس از گذشت ۴۶ سال، در جلسات سران نظام، اکثر مقامات درجه یک از روحانیون هستند. گرچه گاهی تغییراتی در ریاستجمهوری و ریاست مجلس ایجاد میشود، اما این سیستم همچنان با حضور پررنگ روحانیت ادامه دارد.
تصویر حکومت علوی در عهدنامه مالکاشتر در گفتگو با حمزه وطن فدا/ بخش اول؛
دولت دینی بهمثابه دولت مدارا
حضرت در این نامه میگویند: «اگر کارگزار گذاشتی، عیون (جاسوس) برایش بگذار؛ او را بررسی کن؛ ببین چهکار میکند. اگر جاسوسانت همه با هم آمدند چیزی دربارهاش گفتند، شما این را قبول کن و تنبیهش بکن و کیفرش بده؛ کیفر بدنیاش هم بکن.»
نگاهی به فرازوفرود روحانیت شیعه در گفتوگو با محسن الویری/ بخش دوم؛
اگر غبارِ سیاستزدگی فرونشیند، حوزه میدرخشد
من فرقنگذاشتن بین نقش سیاسی داشتن و افتادن به دام جریانهای سیاسی و اصرار بر اینکه فقط یک جریان، نماد رسمی حوزه باشد و از حوزه یک صدا شنیده شود و با هر صدای دیگری غیر از آن هم برخورد شود را علتالعلل بسیاری از چالشهای پیشآمده برای روحانیون از جمله مخدوششدن نقش مطالبهگری آنها میدانم.
جایگاه اندیشههای چپ در انقلاب اسلامی در گفتگو با حسین مهدیزاده/ بخش اول؛
کارکرد برچسب چپ در ایران معاصر چیست؟
قراردادن استبداد به جای استعمار، به باور من یک تغییر اولویت خطرناک بوده که متأسفانه نهاد علم ما به سبب علقه عاطفی و احساسی که به غرب دارد، آن را مرتکب شده است. البته توجه کنید که غرض من، دوگانهسازی از این مفاهیم به این معنا که بگویم اصلاح داخلی را رها کرده و به مبارزه با عنصر خارجی بپردازیم، نیست؛ بلکه در مقابل این سخن که از اساس تلاش دارد تا رد پای استعمار در مشکلات ما را پاک کند.
«از رؤیا تا خرافه» بررسی تبعات گسترش پدیده پیشگوییهای تجربهگران نزدیک به مرگ؛
بحران عقلانیت در روزگار بحران؛ چرا جامعه به پیشگویان پناه میبرد؟
گذشته از آنکه این تجربهها مطابق با بیانات دینی بوده یا مخالف با آنها باشد، آنچه از منظر دین مسلم تلقی میشود آن است که این تجربیات، هیچگاه حجت تلقی نشده و نمیتوان تعامل یک امر دینی را با آنها نمود. بهعبارتدیگر، منابع دین (قرآن، روایت، سنت، عقل) روشن و مشخص بوده و فراروی از آنها هیچگاه مجاز تلقی نمیشود.