گفتگو با مادر شهیدان خالقی پور؛
مادر شهیدان خالقی‌پور از روز‌های دفاع مقدس گفت: سه پسرم را تقدیم امام خمینی (ره) کردم، چهارمی را برای آزادی قدس پرورش می‌دهم.
به گزارش «سدید»؛ برنامه تلویزیونی «به اضافه مستند» شب گذشته با پخش مستند «مظنه» روی آنتن شبکه مستند رفت. پس از پخش مستند، میز گفت‌وگوی برنامه با حضور مادر شهیدان خالقی‌پور که سه فرزند خود را در هشت سال دفاع مقدس تقدیم کرده است، برگزار شد.

مادر شهیدان خالقی‌پور در ابتدا با اشاره به شهادت فرزندان خود گفت: ۳۳ سالم بود که اولین پسرم داود شهید شد و ۳۸ سالم بود که مادر سه شهید شدم. پدر و مادر‌ها دوست دارند فرزندان‌شان عاقبت به‌خیر شوند و به نظرم آن سه تا عاقبت به خیر شدند و خیالم ازشان راحت است. من همیشه با سه فرزند شهیدم زندگی می‌کنم و در کنارم هستند؛ بنابراین جای خالی‌شان را اصلا احساس نمی‌کنم. حتی وقتی در اوج سختی قرار می‌گیرم از آنان کمک می‌خواهم.

وی ادامه داد: سال ۱۳۴۱ سیزده سالم بود که ازدواج کردم. قبل از داود، دو پسر به دنیا آوردم که هر دویشان از بین رفتند. بهنام، فرزند دوساله‌ام بود که به دلیل سرخک از بین رفت. داود در اول خرداد ماه سال ۱۳۴۴ به دنیا آمد. دو سال بعد، رسول به دنیا آمد و علیرضا هم ۱۶ دی‌ماه سال ۱۳۵۰ به دنیا آمد. قبل از بچه‌ها همسرم بود که داوطلب حضور در جبهه شد، او از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷ در منطقه بود.

این مادر شهید درخصوص اعزام اولین فرزد خود به جبهه گفت: بعد از ایشان، داود به جبهه رفت. کلاس سوم راهنمایی بود که تصمیم گرفت به جبهه برود. تعطیلات تابستان بود و به من گفت همراه با ستاد دانش‌آموزی می‌روم و سه ماه بعد برمی‌گردم. کمی ممانعت کردم، اما گفت پس فردا اعزام است. همراه با داود به ستاد دانش‌آموزی رفتم و ثبت‌نامش کردند. در نهایت او را به دهگلان کردستان فرستادند.

وی در مورد ماجرای اعزام فرزند سوم خود به جبهه نیز بیان داشت: رسول، فرزند دومم نزدیک به ۳۵ ماه در جبهه بود. علیرضا هم در مدرسه نمونه رشد در منطقه خانی آباد درس می‌خواند و از قضا جز دانش‌آموزان برتر مدرسه بود. علیرضا آمد به من گفت که منم می‌خواهم بروم؛ حال فرض کنید که پدرشان جبهه بود، داود شهید شده است و رسول هم در منطقه است. البته رسول مخالف اعزام او بود، اما در نهایت علیرضا هم رفت.

خاطره مادر شهیدان خالقی‌پور از شهید آوینی
مادر شهیدان خالقی‌پور در بخش دیگری از صحبت‌های خود با اشاره به خاطره‌ای ناگفته از شهید آوینی خاطرنشان کرد: خاطرم هست وقتی برای اعزام علیرضا به جبهه به ستاد رفته بودم، آقایی در آنجا نشسته بود و از من پرسید شما همسرتان جبهه است، داود شهید شده و پسر دوم‌تان هم در منطقه است، از این که پسر سوم‌تان را به جبهه می‌فرستید ناراحت نیستید؟ پاسخ دادم از این ناراحتم که چرا پسران کمی دارم،‌ای کاش به تعداد مو‌های سرم پسر داشتم و در این راه فدا می‌کردم. آن آقا سرش را تکان داد و اشک ریخت. به من گفت امکان دارد این جمله‌تان را دوباره تکرار کنید؟ دوباره تکرار کردم و بازهم اشک ریخت. بعدا فهمیدم آن آقا که روبه‌رویم بود، سید شهیدان قلم، مرتضی آوینی بوده است. آن موقع متوجه نشدم و بعد‌ها فهمیدم. البته اکنون یک آقا مرتضی دیگر هم داریم که زنده است و نامش مرتضی سرهنگی است. خیلی دوست داشتم که کتاب خاطراتم را ایشان بنویسد، اما نشد. ایشان همشهری ماست و اصالتا اهل زنجان است.

ماجرای سفره‌ای که هر روز کوچک‌تر شد!
او شهادت فرزندانش در راه انقلاب اسلامی را افتخار بزرگی برای خود دانست و گفت: از روز اول جنگ تا به امروز، سفره خانه‌مان کوچکتر شد. البته افتخار می‌کنم که از روز اول دفاع مقدس هیچ‌گاه سفره‌ای پهن نکردم که همه اعضای خانواده دور آن جمع شوند. همیشه یکی دوتایشان نبودند و آخر سر هیچ‌کدام‌شان نبودند. البته دو فرزند دیگرم به اندازه همان سه فرزند شهیدم خوبند. یک داماد هم دارم که بسیار عالی است. او هم جانباز است. قبلا هفت نفر بودیم که با رفتن همسرم ۶ نفر شده‌ایم. از جایی به بعد ایشان به دلیل جانبازی شرایط سختی داشت و باید کسی از او پرستاری می‌کرد. افتخار می‌کنم به این که سال‌ها از ایشان پرستاری کردم.

به امام خمینی (ره) گفتم: امیرحسین دوساله‌ام را برای آزادی قدس پرورش می‌دهم
این همسر جانباز در پایان گفت: خاطرم هست روزی که پیکر دو پسرم برگشت، پدر و مادر شهیدانی را دیدم که برای تسلیت آمده بودند. وقتی آنان را دیدم که آمده بودند با من همدردی کنند، خجالت کشیدم و اصلا به تابوت دو پسرم نگاه نکردم. رو به جماران کردم و گفتم: امام! سرت سلامت. دو تا از بچه‌های بسیجی کوچک‌تان به شهادت رسیدند، اما هنوز کار خانواده خالقی‌پور تمام نشده است. هنوز همسرم هست. امیرحسین دو ساله‌ام را برای آزادی قدس پرورش می‌دهم. اگر او هم به شهادت برسد، چادر همت به کمرم می‌بندم و تا آخرین نفسم می‌جنگم.
انتهای پیام/
ارسال نظر
نام:
* نظر:
* captcha:

روایت صبح آخر؛درباره زندگی شهید مجید شهریاری

خواب آمریکا را آشفته کردند!

تضاد‌های جامعه آمریکا در آثار هالیوود

فجر ۳۹ شاید بهار ۱۴۰۰

این شعر، هیولایی است؟

کتاب‌های میلیون دلاری داروین گم شدند!

آرشیو «روایت فتح» انحصاری نیست

آیا تعداد فیلم‌ها برای برپایی جشنواره کافی است؟

جمعه‌بازاری به نام «بلک فرایدی»

در عدالت، عمل بر سخن باید سبقت گیرد

جشنواره فیلم مقاومت می‌تواند در مسائل منطقه نقش‌آفرینی کند

مستندسازان ایرانی دست پر از «ژان روش» برگشتند

سینما و تلویزیون به وقت امنیت

امواج توئیتری و بازآفرینی کنش‌گری سیاسی در ایران

شیخ حسن راستگو؛ معلم خلاقیت

«عدالت‌خانه» یا دغدغه فراگیرِ ملیِ «سفارت‌خانه»

ایثار محمد با اهدای اعضای بدنش کامل شد

نگاهی به چهره‌های محبوب و مؤلفه‌های چهره شدن در سینمای پس از انقلاب

از یاد سردار سلیمانی تا مسابقه‌ای برای منتقدان سینمایی

نیازی به کار‌های عجیب و غریب برای جذب بیننده نیست

نفوذ به لانه جاسوسان

عقاب‌های پرسوخته در اوج آسـمان‌ها

منتظر حوادث غافلگیرکننده باشید

از دوران نمایندگی مجلس تا تولید «شب‌های مافیا»

تاریخ شفاهی حاج‌صادق آهنگران

امام را به عنوان الگوی زندگی خود انتخاب کردم

نگاهی به مصرف فرهنگی کودکان به بهانه روز کودک

فضای سایبر چقدر به رنگارنگ شدن سینما کمک می‌کند؟

هنوز فرصت‌هایی برای دسترسی به کتاب هست

پیدایش گروه­‌های ‌تروریستی با شعار جهادی