چه خوب که روحانیون به این مهم توجه داشته باشند که رسالت آنها صرفا از جنس «حرف زدن» نیست! درواقع آنها صرفا وظیفه فرهنگی ندارند، بل یک رسالت عظیم اجتماعی نیز بر دوش می کشند.

به گزارش فرهنگ سدید؛ مشارکت گسترده روحانیون در کمک رسانی به مردم سیل زده، ذهنیت بخشی از مردم را نسبت به آنان ترمیم کرد. این اتفاق مبارکی است. این اتفاق اما آن گاه مبارک تر خواهد شد که روحانیون را نسبت به جایگاهی که باید در جامعه داشته باشند و کارکردی که می‌توانند در گرایش مردم به دینداری داشته باشند آگاه کند.

چه خوب که روحانیون به این مهم توجه داشته باشند که رسالت آنها صرفاً از جنس «حرف زدن» نیست! درواقع آنها صرفاً وظیفه فرهنگی ندارند، بل یک رسالت عظیم اجتماعی نیز بر دوش می کشند. و مادامی که به رسالت اجتماعی خود عمل نکرده اند، در پروژه فرهنگی شأن هم موفقیت چندانی دشت نخواهند کرد. آنچه که زمینه را برای اقبال مردم به دغدغه‌های فرهنگی روحانیون فراهم می‌کند، کارکرد اجتماعی آنهاست. و این همان نکته حیاتی است که عمده روحانیون ما تاکنون بدان توجه چندانی نداشته اند.

اگر تجربه کمک رسانی در سیل این نکته را به روحانیون ما آموخته باشد که برای اقبال مردم به دین، قبل از تبلیغ آن، باید برادری اصحاب دین برای مردم اثبات شده باشد، انقلابی عظیم در جنس فعالیت‌های این قشر به وجود خواهد آمد. در این صورت آنها دیگر خود را صرفاً متولی منبر رفتن و سخنرانی کردن و کلاس برگزار کردن نمی‌دانند و در عوض به فعالیت‌های اجتماعی ضریب بیشتری خواهند داد.

مشکل روحانیون و اصحاب دین این است که متوجه نیستند یک پیش نیاز مهم را برای تأثیرگذاری فرهنگی در جامعه رعایت نکرده اند و آن اینکه هنوز برادری شأن را بر توده‌ها اثبات نکرده اند! و اثبات برادری بر توده‌ها جز با پیگیری و حل مسائل و مشکلات عینی، واقعی و روزمره آنها اتفاق نمی‌افتد. فی الواقع تا مردم کارکرد مثبت اصحاب دین را در زندگی روزمره خود نچشیده و لمس نکرده باشند، دل و دماغی برای گوش سپردن به نصایح و پند و اندرزهای آنان نخواهند داشت. و یا حداقل تأثیر چندانی از این نصایح نخواهند پذیرفت.

متأسفانه تاکنون عمده روحانیون ما فعالیت‌های خود را در حیطه‌های انتزاعی و خارج از مسئله‌های عینی و روزمره مردم سامان می‌دادند. گویی مشکلات مردم ربطی به آنها نداشت و وظیفه آنها صرفاً کار کردن روی «اذهان» توده‌ها و وارد کردن مفاهیمی در مغز آنان بوده و بس! انگار پله‌های بلند منابر سبب شده تا آنها نه روی زمین که در آسمان‌ها سیر کنند و خبر نداشته باشند که روی زمین چه می‌گذرد! اما شاید وقت آن رسیده است که اصحاب دین پای روی زمین بگذارند و عینی‌تر و واقعی‌تر فکر کنند و عمل کنند.

کمک رسانی روحانیون در ایام سیل خیلی خوب است. اما بهتر آن است که خدمت رسانی به جامعه به یک رویکرد دائمی تبدیل شود. این رویکرد نباید صرفاً در مقاطع خاص بحرانی مانند سیل و زلزله در دستور کار قرار بگیرد، بلکه باید روحی باشد در کالبد تمام فعالیت‌های روحانیون.

و مهمتر آن که این خدمت رسانی باید وجهی بنیادی‌تر و زیربنایی‌تر پیدا کند. به صورتی که فعالیت‌های علمی روحانیون با رویکرد حل مسائل و مشکلات عینی توده‌ها به صورت ساختاری و ریشه‌ای سامان یابد. باید تشکل‌هایی شکل بگیرد که به صورت بلندمدت و تخصصی روی این مسائل کار کنند.

فی المثل در حالی که میلیونها کارگر در ایران زندگی می‌کنند، حتی یک تشکل طلبگی که در حوزه مسائل کارگری فعالیت کند نداریم! تشکلی که هم به لحاظ علمی درباره روابط کارگر و کارفرما از دل مبانی اسلام و تجربه‌های بشری، حرف نو و کاربردی تولید کرده و بتواند الگویی کارآ از یک نظام کارگری عادلانه ترسیم کند؛ و هم اینکه بتواند به صورت واقعی مشکلات کارگران را نه صرفاً «فریاد» که «حل» کند. به طوری که اگر یک کارگر دچار مشکل شد اطمینان داشته باشد که اگر به این تشکل مراجعه کند مشکلش حل خواهد شد.

گروه‌های جهادی طلبگی زیاد داریم ولی چنین گروه‌هایی تقریباً وجود ندارد. گروه‌هایی که روی یک مسئله عینی خاص تمرکز کرده و به لحاظ علمی و عملی برای حل ریشه‌ای آن فعالیت کنند.

امید که روحانیون به این ایمان قلبی دست پیدا کنند که مادامی که در خدمت جامعه درنیامده اند، در خدمت مذهب هم نخواهند بود!

ارسال نظر
نام:
* نظر:
* captcha:

این الفاطمیون؟

تاریخچه سیاسی حوزه علمیه قم و حیات مبارزاتی امام خمینی(ره)

عطش جشنواره فیلم عمار در بلند کردن پرچم محتوا

بررسی علل افزایش دوبرابری تعرفه دو پلتفرم داخلی فیلیمو و نماوا

سینمای کودک نیازمند برخورد‌های حرفه‏‌ای‌تر است

برای ترسیم شمایل مولا، بر لبه تیغ راه رفتیم

برخورد پهلوی دوم با فساد چگونه بود؟

«دیدمان» با ۷۰ عنوان در نمایشگاه تاریخ معاصر

«دیدمان» با ۷۰ عنوان در نمایشگاه تاریخ معاصر

هدف «فجر» شناسایی نیرو‌های جوان و کاربلد است

«جشن جهانی نوروز» یونسکو و ارتباطش با جشن تصویر سال

رمز هم‌کفو بودن امام علی (ع) با حضرت زهرا (ع) چه بود؟

راه و مقصد شهدا، حق است

اندیشه انگلیسی تجزیه ایران یا قیمومیت بر آن

از ماجرای دستگیری تا رسیدگی به تهیدستان

چرا تاریخ‌نگاری برای بهبودی مهم است؟

پدری کردن را از پدرم آموختم

زیست کرونایی اهالی تئاتر

شعار‌های گل‌درشت «دادستان»

هوای این روز‌های همرزم حاج‌قاسم

نطفه استقلال‌یابی با مجید شاه‌حسینی

بازدیدکنندگان این دوره جشنواره موسیقی کمتر از یک قسمت سریال ضعیف

ترکتازی انگلستان، به موازات تضعیف دولت قاجار

سازنده پل وحدت با لباس جهاد به استقبال شهادت رفت

نگاه غرب به زن یک نگاه کالایی و ابزاری است

جایزه کتاب سال، کارنامه نشر و کتاب ایران است

به تاریخ وفادار ماندیم

دوست دارم فقط یک روز طعم زندگی در کنار بابا را بچشم

مرز الگوبرداری و کپی برداری برنامه‌های تلویزیونی کجاست؟

«روز‌های ابدی» ماندگار می‌شود مثل «طوفان شن»